Vertrouwde grond

Op het moment dat ik dit schrijf verblijf ik in ons ‘hutje op de hei’, een vakantiehuisje in Drenthe. Het is heerlijk om hier te zijn.

Drie jaar geleden hebben we dit huisje gekocht, we vielen er als een blok voor. Vanwege de ligging en de indeling, maar ook vooral vanwege de omgeving.

Ik heb gewoond in een dorpje hier 5 km vandaan in mijn lagere schooltijd. De bossen waar ik nu door heen loop voelen vertrouwd omdat ik daar als kleine Marjan doorheen liep en fietste. Wat me het meest raakt is de weidsheid en de rust hier. Na mijn jeugd ben ik naar de stad getrokken door studie en later werk en relaties . Nu woon ik weliswaar weer in een dorp maar een dorp met 22.000 inwoners en snelwegen in de buurt.

Als ik in deze buurt was vanwege een familiebezoek of een weekendje weg voelde ik een vorm van heimwee. Ik was dolgelukkig toen we dit huisje konden kopen, ik kon terugkomen op een plekje waar ik me in rust thuis voelde. Dat dit huisje nog niet perfect was en er eigenlijk van alles aan gedaan moest worden interesseerde me niet. Ik was thuis. De grond onder mijn voeten voelt stevig en vertrouwd. De vogels die nu de boventoon in de omgevingsgeluiden voeren zijn de geluiden van mijn jeugd.

En wonder boven wonder bleken hier meer wortels te liggen in ons gezin. Een mooi verhaal waar ik later uitgebreider op terug zal komen. Even in een notendop:

We leven hier in het gebied van de Maatschappij van Weldadigheid, de vroegere koloniedorpen in Drenthe waar de paupers in de 19e eeuw een kans werd geboden een nieuw bestaan op te bouwen. Na enig speurwerk van Eric bleek hier nog een voorouder van hem te hebben gewoond. Er liggen hier nog zoveel verhalen.

Verhalen die voor mij heel tastbaar worden door aanwezig te zijn op deze plek waar ik geworteld ben.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *